CrossFit Reykjavík hefur opnað fyrir mér nýja veröld.

Veröld þar sem likamsrækt og heilsa felst ekki í hrútleiðinlegum klukkutímum á hlaupabretti undir álögum hitaeininga, fituprósentu og kílófjölda. Veröld þar sem hreyfing er stunduð af því hreyfing er best, sjúklega skemmtileg, fjölbreytt og góð.

Þegar ég staulaðist inn til CrossFit Reykjavík 5. Desember 2010, þá vissi ég að ég væri í afleitu formi, ekki bara afleitu heldur hrikalega slæmu, en ég hélt í einfeldni minni (og afneitun) að það hefði svosem engin áhrif á líf mitt, þannig séð. Þrátt fyrir að staulast varla upp stigann heima án þess að þurfa ná andanum á miðri leið var ég viss um að áhrifin af líkamsástandinu væru ekkert svo svakaleg, ég var bara ekki þessi spriklandi spandextýpa. Ég trúði að mér var bara ekki ætlað (fyrir utan einstaka tímabundið átak) að vera svona íþróttamanneskja.

Ó hvað ég hafði rangt fyrir mér. Á þessum tæpu 10 mánuðum sem eru líðnir frá því ég staulaðist inn á stöðina hef ég nefnilega uppgötvað að ég er alveg þessi týpa, ég er íþróttamaður.

Frá því að geta ekki eina armbeygu, ekki eina magaæfingu og alls engar Burbees. Þá get ég núna bunka af þessu öllu, ég get hlaupið og hoppað, gengið fjöll og gert 100 upphífingar, ég get Snarað og Jerkað og lyft 155 kílóum, ég get ALLT (svona næstum því ;), og það sem betra er; ég hef gaman af því.

Ég uppgötvaði styrk minn og keppnisskap og leiðina til að finna veikleikana og sigra þá. Ég fann líka liðsheild og stórkostlegan félagsskap. Ég fann nýtt líf og nýjan lífstíl og ég fann þörfina fyrir að eiga spandexbuxur.

Takk fyrir mig CrossFit Reyjavík.